Met het groeiend aantal GPS chips in telefoons en andere mobiele apparaten, groeit ook het aantal diensten waarmee je je locatie kunt bijhouden. Sommige diensten, zoals Google Latitude, zijn heel droog en geven slechts een ballonnetje weer op de plek waar je bent en hebben verder weinig speciale functies. Andere diensten maken er een spel van, waarbij je punten kan verdienen als je naar een bepaalde plek gaat.

Geocaching

Het idee van deze spellen komt voort uit het fenomeen Geocaching. Op een geocache-forum wordt een raadsel geplaatst wat je als je het hebt opgelost naar de plek zal voeren waar je een “cache” zult vinden. Zo’n cache bestaat meestal uit een verder nutteloos object (een plastic boerderijdiertje, een haarborstel, noem het maar op) en een boekje waar je je naam in kunt vullen. Andere vinders van de cache kunnen zo zien wie hen voor was en wanneer. Om aan geocaching te doen hoef je eigenlijk alleen een GPS ontvanger of een goede stafkaart te hebben. Eigenlijk is het dus gewoon een soort schatzoeken.

Een paar jaar geleden waren GPS ontvangers nog duur, maar tegenwoordig heeft bijna iedereen die vaak op de weg zit wel een navigatie-systeem en zitten de chips ook in steeds meer telefoons.

Virtuele spellen in de echte wereld

Een paar weken geleden heb ik de iPhone app Gowalla geïnstalleerd. Gowalla is geocaching, maar dan met virtuele caches, je zult dus nog steeds op stap moeten gaan, maar op de locatie zelf is geen schat meer te vinden. Het spel is dan ook niet om de schatten te doen, maar om het ontdekken van nieuwe plekken.

Op willekeurige plekken krijg je items die daar “liggen”, deze kan je dan weer achterlaten voor de volgende, of bewaren voor later gebruik. Dit gebruik is op dit moment now wel beperkt tot stoer doen tegenover je vrienden. Er zijn ook voorgedefinieerde “trips”, een verzameling plekken die je kan bezoeken. Heb je zo’n trip voltooid, krijg je een stempel in je paspoort. Draag je bij aan het netwerk, door veel plaatsen toe te voegen, verdien je ook een stempel in je paspoort.

Op dit moment lijkt Gowalla nog vooral spielerei, maar het is te hopen dat er in de toekomst iets meer mee te doen valt. In plaats van “Clickety Bricks” of een “Clay Pot” zou je natuurlijk veel liever een gratis broodje krijgen bij je favoriete broodjeszaak. Of tenminste, dat zou een bedrijf waarschijnlijk liever zien ;-).

Ik kreeg afgelopen week deze mail (verstuurd vanaf een persoonlijk hotmail-adres, de naam heb ik toch maar even veranonimiseerd):

Hoi,
Ik ben S. en ik zie dat u een website runt i.v.m. Apple, enz.
Ik heb een klant die geïnteresseerd is om met u samen te werken.
Hij zou graag een neutrale vermelding krijgen in één van uw artikels/tips over Apple-producten.

Bij deze.

Sorry, maar wat moet ik met zo’n mail? Hoe serieus moet ik die klant nemen? Een paar maanden geleden kreeg ik ook al een mail van dezelfde “persoon” (is het een echte persoon? Google kent bijna geen enkele pagina van iemand met deze naam):

Ik ben S. en ik zie dat u een website runt i.v.m. Mac computers.
Ik heb een klant die geïnteresseerd is om te adverteren op uw website. Aanvaardt u advertenties op uw website? Welke advertentie-opties biedt u aan?

Ik heb er nooit aan gedacht en heb eigenlijk ook weinig interesse in adverteerders op mijn website. Het is een hobby en dat zal het voorlopig nog wel blijven, tenzij iemand met een concreet aanbod komt waar ik iets mee kan.

Heb jij wel eens dergelijke mails ontvangen en wat deed jij ermee? Ik ben benieuwd.

Zo, Isis kan weer gaan doen waar het goed in is; schaatsen op de lange baan. De ijsbaan is dit jaar een week eerder open gegaan en we hebben dus alweer twee keer over het ijs mogen glijden.

Nog vijf jaar mag ik een sportkaart aanvragen, maar of ik ook nog zo lang bij Isis ga schaatsen zal de tijd leren. In ieder geval ga ik dit jaar lekker veel rondjes rijden in de B-groep en hopelijk weer wat scherpere tijden wegzetten.

Afstand	PR	WR
300 m	37.92	-
500 m	57.72	34.03 (Wotherspoon)
1000 m	1:58.71	1:06.42 (Davis)
1500 m	2:57.66	1:41.80 (Davis)
3000 m	6:16.75	3:37.28 (Ervik)
5000 m	-	6:03.32 (Kramer)

Schaatstijden op 11 oktober 2009

SCJP’er, zo mag ik me voortaan dus noemen. Tenminste, totdat ik mezelf ook SCWCD’er mag noemen, want dat is natuurlijk hipper.

Sun heeft bepaald dat ze mij best een certificaat wilden geven dat ik in Java kan programmeren. In ruil daarvoor moest ik wel nog even anderhalf uur door wat vragen klikken en de juiste antwoorden geven.

Inmiddels ben ik dus al aan SCWCD: Sun Certified Web Component Developer begonnen, waarin het draait om Servlets, JSPs, Containers, Filters en hoe die componenten samenwerken in een webserver.

Het lijkt erop dat _why er de brui aan heeft gegeven. Rubyist why the lucky stiff heeft zijn Twitter-gebruiker verwijderd en ook zijn gegevens van Github gewist. Ook z’n sites hackety.org, whytheluckystiff.net, shooes.net en hobix.com zijn foetsie.

Waarom is dit nieuws? Hobix is de software die dit weblog genereert, geschreven rond 2005 door _why himself en daarna door een aantal enthousiastelingen nog een beetje doorontwikkeld.

Een van z’n laatste Tweets:

programming is rather thankless. u see your works become replaced by superior ones in a year. unable to run at all in a few more.

Meer op Rubyinside.com.

Update: John Resig heeft een eulogie voor _why geschreven, wat misschien ook een en ander duidelijk maakt voor degenen die _why niet echt kenden (inclusief Resig zelf).

Dat opent vragen, is het karakter _why definitief heengegaan? En zien we een nieuw karakter opstaan?

Via swissmiss:

Far Foods:

Een alternatieve verpakking voor supermarktprodukten, om de afstanden die voedsel soms moet afleggen en de hoeveelheid CO2 die daarbij vrijkomt te benadrukken. De bon heeft een afscheur-strip zoals bekend van boarding passes.

Vorig jaar schreef ik over het feit dat ik een account op Twitter had aangemaakt. De directe aanleiding was het arriveren van m’n Nokia N810 (daarover moet ook nog eens wat geschreven worden, bedenk ik mij nu) en de aanstaande studiereis naar Scandinavië.

In die tijd heette Twitteren nog microbloggen en het Journaal had er nog niet van gehoord. Updates gingen nog via de instant messenger en de “Fail Whale” was nog lang niet populair.

De vliegtuigcrash bij Schiphol maakte Twitter in één klap bekend in Nederland. Daarna ging het snel, steeds meer “oude media” werd actiever op Twitter. Ook de commerciëe bedrijvigheid nam toe, wat je vooral merkte aan de mails van nieuwe volgers die probeerden je te lokken ook hen te volgen.

Het grote publiek raakt intussen wat bekender met het fenomeen en vraagt zich vooral af wat er nou zo interessant is om iedereen te vertellen wat je aan het doen bent. Nou, ik geef ze daar helemaal gelijk in, want dat is helemaal niet zo interessant.

Waarom ik dat dan toch de hele wereld meedeel? Omdat het zoveel méér kan zijn dan alleen zeggen wat je aan het doen bent. Het laat zien wat je beweegt, welke kennis je hebt, hoe bereid je bent die kennis te delen. Oftewel, wat voor mens je bent. Dat kan interessant zijn voor je toekomstige werkgever!

Tegelijk kan je toekomstige werkgever zich óók via Twitter of een soortgelijke dienst profileren. Je raadt het al, mijn werkgever heb ik leren kennen via Twitter. Pas nadat ik @isaaceindhoven had gevolgd vielen me hun wervingsposters op de TU/e me op! Intussen had ik voor mezelf al een beeld gevormd van een dynamisch bedrijf met interessante projecten. Een paar minuten nadat ik mijn sollicitatie had verstuurd las ik in mijn Twitter client:

Een bedrijf wat zijn werkzaamheden publiceert, profileert zich als een open organisatie. Bij ISAAC wordt geprobeerd elke week iets op de ISAAC blog te zetten. De artikelen over het algemeen wel behoorlijk technischer van aard, maar daarvoor is het natuurlijk ook een software- en geen marketingbedrijf.

Maar alleen publiceren is echter nog geen open communicatie, want communicatie vereist tweewegverkeer. Neem bijvoorbeeld Rhinofly, het bedrijf waar m’n neef Frank Meeuwsen als brand manager jarenlang het online gezicht van is geweest. Als een van Nederlands oer-bloggers wilde hij het merk Rhinofly in de blogosphere vestigen. Op hun “corporate weblog” Frank-ly delen ze de kennis die ze intern opdoen met de buitenwereld, met de mogelijkheid tot discussie.

Interne bedrijfsdiscussie die geschikt is voor de buitenwereld, wordt via Twitter gedeeld. Het geeft de lezer het gevoel betrokken te zijn bij het bedrijf, er deel van uit te maken en dat is soms ook zo, want je bent altijd vrij om te reageren en een open organisatie moedigt dit ook aan en neemt de nieuwe discussiepartner (tijdelijk) op in het gesprek.

Naast communicatie is een tool als Twitter ook heel geschikt om eens het leven van iemand uit een andere beroepsgroep te volgen. Wat doet een topsporter als hij niet de snelste 500 meter ooit schaatst? Waarmee is een minister van buitenlandse zaken zoal bezig?

Twitter stelt de vraag “Wat ben je aan het doen?”, maar dat zou eigenlijk moeten zijn “Wat houdt je bezig?”

Ik ben geslaagd! Alweer meer dan een week, maar gewoon geen tijd gehad om erover te schrijven. Op 19 juni hield ik mijn eindpresentatie en na een vrij lange ondervraging/discussie kreeg ik het eindoordeel: Geslaagd!

Een tag-wolk van mijn afstudeerverslag

Ik ben eens met Wordle aan de slag gegaan om een leuk plaatje te maken van mijn afstudeerverslag.

Intussen werk ik nu bijna een maand bij ISAAC en het bevalt me wel! De collega’s zijn leuk en de projecten uitdagend. Er is alleen meteen wel weer een hoop nieuws te leren… Ach ja, zo is het nou eenmaal. ISAAC wil dat ik mijn SCJP haal, dus zit ik weer lekker te studeren, en eigenlijk bevalt dat ook wel.

Zo, alweer een heel ruime maand geleden dat ik hier schreef. Het is dan ook een erg drukke maand geweest met eerst een hoop geklus, dan een hoop geverhuis (is dat überhaupt Nederlands?) en daarna nog een hoop geschrijf aan m’n eindverslag.

Maar het eind is in zicht! Komende maandag lever ik m’n verslag in bij de afstudeercommissie. Die bestaat uit m’n begeleiders Kees Huizing en Ruurd Kuiper en daarnaast uit Huub van de Wetering, die ook m’n begeleider van de stage in IJsland was.

Daarna geniet ik nog even van drie dagen rust, om vervolgens een weekend naar Zweden te gaan voor de bruiloft van de zus van Marly, vervolgens op pinkstermaandag naar Breda te gaan en op dinsdag m’n eerste werkdag bij ISAAC te hebben! Ik ben heel erg benieuwd naar het werkende leven, zal wel even wennen zijn.

Ons huisje komt ook stapje voor stapje steeds verder af. De plinten hebben inmiddels weer twee kamers meer gevuld, nu alleen de slaapkamer nog. De studeerkamer moet alleen nog hevig opgeruimd worden.

Gisteren was het zo ver, de dag waar we zo lang naar uit hadden gekeken. We zouden het huurcontract kunnen komen tekenen en de sleutels in ontvangst nemen. Na de formaliteiten zijn we de woning in gegaan die nu dus écht van ons is. We liepen de opleveringspunten nog even na, namen de meterstanden op, controleerden de sleutels… Alle negen (ja, we hebben NEGEN huissleutels gekregen)!

Het klussen kan gaan beginnen!

Nog een paar weken, dan is het gebeurd met de studententijd! Het werk aan CoffeeDregs is af, het is in mijn ogen (en gelukkig ook in de ogen van m’n begeleiders) een leuke tool geworden. Ik heb twee experimenten met studenten gehouden en beiden waren erover te spreken, om verschillende redenen zelfs! Om te kunnen testen of CoffeeDregs een beetje iets is had ik wat programmeeropdrachten gegeven, waarbij ze enerzijds van een bestaand programma moesten voorspellen en verklaren wat het deed en anderzijds een niet-werkend programma moesten aanpassen.

Nu ben ik aan het schrijven aan m’n verslag. Hopelijk is het eind van de week zo ver gevorderd dat we kunnen spreken van een eerste conceptversie. Dat betekent namelijk dat ik waarschijnlijk nog in april mijn presentatie kan gaan houden en dus nog een maandje vakantie heb voordat ik bij ISAAC(Internet Strategy and Automation Company) ga beginnen.

Jawel! Ik heb vanaf 1 juni een baan bij een snel groeiend web- en softwarebureau in Eindhoven, schuin tegenover het Parktheater, met klanten als Megapool, Modern Electronics en IKEA Family. Ik ben erg benieuwd!

Het is grappig, want onze wasmachine gaan we nu waarschijnlijk bestellen door gebruik te maken van code die door mijn toekomstige collega’s is geschreven.

In november schreef ik over m’n jacht naar een woning in Eindhoven. Aan die jacht is bijna een einde gekomen, want in april krijgen we de sleutels voor ons eigen appartementje!

Op 30 maart werden we door Woonbedrijf uitgenodigd een kijkje te komen nemen in ons nieuwe appartement. Wat vinden jullie ervan? Laat een reactie achter!